POSTĘPOWANIE CYWILNE
Starym
zwyczajem, Kancelaria A&J Consulting zajmuje stanowisko w:
Wadliwa decyzja
administracyjna, skutki podatkowe i szkoda
Uchylanie,
zmiana, bądź stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej bez względu na
to, czy odnosi się to do decyzji ostatecznej w rozumieniu art. 16 § 1 kpa, czy
też nie, może powodować nie tylko skutki prawne w postaci odpowiednio
wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji ze skutkiem na przyszłość (w
przypadku uchylenia decyzji), modyfikacji istniejącego stanu prawnego (w
przypadku zmiany decyzji), czy też eliminacji z obrotu prawnego skutkującej
restytucją stanu pierwotnego sprzed momentu jej wejścia do obrotu prawnego (w
przypadku stwierdzenia nieważności), a zatem skutki w sferze praw i obowiązków
ukształtowanych tą decyzją. Często bowiem zdarza się tak, iż eliminacja z
obrotu prawnego danej decyzji, czy też jej zmiana, pociąga za sobą skutki znacznie
dalej idące. Mianowicie może bezpośrednio lub pośrednio powodować zwiększenie,
albo też zmniejszenie się stanu aktywów danej osoby lub skutkować utratą
możliwości zwiększenia tego stanu aktywów, czy też zmniejszenia pasywów.
Wówczas z całą pewnością możemy stanąć na stanowisku, iż doszło do powstania
szkody w rozumieniu art. 361 § 1 kc. Szkoda ta może przybrać postać albo starty
(damnum emergens), albo utraconej korzyści (larum cessans). Jednakże aby z
kolei dążyć do przypisania odpowiedzialności za tę szkodę, konieczne jest
wykazanie związku przyczynowego pomiędzy tą szkodą, a bezprawnością. Uchylenie,
zmiana, czy stwierdzenie nieważności decyzji z reguły oznacza, iż uprzednie
zachowanie się organu państwowego lub samorządowego, które polegało na wydaniu
takiej decyzji lub jej wykonaniu nosiło cechę bezprawności. Naturalnie
najbardziej widoczne będzie to w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji,
albowiem art. 156 § 1 kpa, który wskazuje podstawy stwierdzenia nieważności,
bezspornie wskazuje na tak zwane kwalifikowane wady prawne. Niewątpliwie także
o bezprawności można mówić, w sytuacji uchylenia decyzji i odmiennego
rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty w trybie wznowienia postępowania (art.
145 i 145a kpa) oraz w toku postępowania odwoławczego – art. 138 § 1 kpa. Można
także twierdzić skutecznie, iż decyzja była bezprawna w sytuacji jej uchylenia
i umorzenia postępowania w I instancji. Jednakże istnieją także przypadki
uchyleń lub zmiany decyzji prawidłowych, to jest zgodnych z prawem (art. 154 i
155 kpa). Wówczas na bezprawność powoływać się jest nie sposób.
Należy
pamiętać, iż pomiędzy wydaniem lub wykonaniem decyzji bezprawnej a powstałą
szkodą, aby myśleć o skutecznym dochodzeniu odszkodowania, musi zachodzić
związek przyczynowy i to związek adekwatny, to znaczy taki, iż gdyby decyzji
bezprawnej nie wydano lub też nie wykonano jej, nie wystąpiłaby szkoda. Związek
ten może być bezpośredni lub pośredni. W przypadku tego pierwszego sprawa
jest prosta, jednak znacznie komplikuje się w przypadku pośredniego związku.
Tutaj sytuację można odnieść do swego rodzaju łańcucha. Wydanie lub wykonanie
decyzji jest jego pierwszym ogniwem, kolejne zaś prowadzą do szkody. Jeśli
choćby jedno więc z tych ogniw nie będzie taki, co do którego można stwierdzić,
iż w zwykłych okolicznościach, gdyby nie wystąpiło, do szkody by nie doszło,
nie można skutecznie dochodzić odszkodowania.
Należy
pamiętać, iż wydanie lub wykonanie decyzji (co występuje częściej), może
wywołać nie tylko szkody w postaci zmniejszenia aktywów lub zwiększenia pasywów
w sferze prawa cywilnego, lecz także skutkować np. taką zmianą sytuacji prawnej
danej osoby, iż utraci ona np. zwolnienie podatkowe, będzie musiała zapłacić
podatek lub inną należność publicznoprawną w ogóle, lub w większej wysokości.
Należy pamiętać, iż zwiększenie się obciążeń publicznoprawnych, także może
stanowić szkodę.
Sytuację
tę należy odpowiednio odnieść do zmiany decyzji wydawanych przez organy
emerytalne przez sądy powszechne.
Z wyrazami szacunku
Radca prawny Jacek Kotowicz
Swoista rewolucja w polskim wymiarze
sprawiedliwości
Dnia 01 stycznia 2010 roku weszła w
życie ustawa z dnia 09 stycznia 2009 roku nowelizująca Kodeks Postępowania
Cywilnego. Została ona opublikowana w Dzienniku Ustaw z 2009 Nr 26, poz. 156.
Na mocy jej przepisów wprowadzono Dział VIII dotyczący tak zwanego postępowania
elektronicznego.
Postępowanie elektroniczne toczy się
wedle zasad właściwych dla postępowania upominawczego. Czynności w tym
postępowaniu może podejmować także referendarz sądowy. Pisma w tym
postępowaniu, jak także orzeczenia zapadają w formie elektronicznej. W pozwie
należy podać dowody na poparcie swoich twierdzeń, aczkolwiek nie załącza się
ich.
Środkiem obrony przeciwko
elektronicznemu nakazowi zapłaty jest sprzeciw, który powoduje (jeżeli jest
skutecznie wniesiony), iż nakaz traci moc. Sprzeciw nie wymaga ani
uzasadnienia, ani zgłoszenia dowodów. Jednakże brak wskazania dowodów na jego
poparcie oraz wszelkich twierdzeń faktycznych powoduje utratę możliwości
powoływania się na nie na dalszym etapie postępowania.
Po złożeniu sprzeciwu, Sąd wezwie
powoda do uzupełnienia braków formalnych zgodnie z regułami postępowania, w
którym będzie się toczyć, poprzez dołączenie dowodów na poparcie twierdzeń
zawartych w pozwie.
W razie ich nieuzupełnienia –
postępowanie zostaje umorzone, zaś
w przypadku ich uzupełnienia, toczy się ono
nadal według przepisów
o postępowaniu zwykłym.
Toczenie sporów w tym postępowaniu
wymaga zarejestrowania się na stronie internetowej www.e-sad.gov.pl
Fachowi pełnomocnicy – adwokaci i
radcy prawni – podlegają weryfikacji
Nowa instytucja ma swoich
przeciwników i zwolenników. Wśród przeciwników dominuje argument o tym, iż błąd
strony pozwanej może doprowadzić do tego, iż może ona ponieść znaczne koszty
nawet w sytuacji gdy pozew był nieuzasadniony. Zwolennicy zaś podkreślają
szybkość postępowania i odformalizowanie jako atut i remedium na sprawy
dotyczące tak zwanych trudnych dłużników.
Zapraszamy Państwa do zapoznania się z nowościami Naszej Kancelarii
Radca Prawny Jacek Kotowicz